Jak polubić Szekspira

Z Praktypedia

[edytuj] Wstęp

William Shakespeare dobrze wiedział, że ludzi najbardziej kręci seks i władza

Pierwsze kroki w świecie sztuk Szekspira mogą prowadzić na manowce. Gubiąc się między wierszami, nie rozumiejąc tego, co czytamy, rzucamy książkę w kąt z mocnym postanowieniem nie spojrzenia na okładkę żadnego z dzieł Anglika nigdy przenigdy. Nawet groźby naszej polonistki nie są nam straszne. Nie przeczytamy nic Williama ze Stratfordu i już!

Czy istnieje jakiś złoty środek na to, żeby czytanie sztuk Szekspira było bezbolesne, a nawet przyjemne? Zdecydowanie tak! Antidotum na przełamanie bariery czytelnik – Szekspir tkwi w opracowaniu odpowiedniej strategii wojennej.

[edytuj] Kroki

Wybierz odpowiednią sztukę. Najlepiej zacząć od czegoś popularnego, często cytowanego. Na pewno bardziej zachęcającym tytułem będzie Hamlet lub Król Lir, niż Wesołe Kumoszki z Windsoru. Zwróć też uwagę na to, co cię interesuje. Jeśli jesteś niepoprawnym romantykiem (romantyczką), najlepszym wyborem będzie Romeo i Julia. Miłośnicy tematyki związanej z żądzą władzy, polityką powinni sięgnąć po Makbeta, itd.itp. Skąd wiadomo, o czym jest dane dzieło? Notka z tyłu książki może nam dużo na ten temat powiedzieć. Wystarczy odwrócić daną pozycję i, w przypadku książek z biblioteki, delikatnie zdjąć ciemną okładkę, żeby odkryć jej główną tajemnicę. W ten sposób decydujemy, czy jest na tyle intrygująca, żeby zaszyć się z nią w fotelu z kubkiem herbaty.
Wybierz właściwe wydanie. Jeśli chodzi o sposób tłumaczenia z oryginału, dużych różnic nie ma. Poza tym, biorąc książkę do ręki, tak naprawdę nie wiemy, czy jest napisana językiem przystępnym, czy nie. Ważny jest wstęp. Jeśli zawiera informacje, które odnoszą się do tła historycznego, postaci i do okoliczności, w jakich Szekspir pisał tę sztukę, możemy spokojnie wybrać to wydanie. Odnosząc się do tych ciekawostek, nie pogubimy się w tłumie bohaterów i wydarzeń. Zwróć uwagę na czcionkę. Najtrudniej czyta się książki pisane drobnym druczkiem. Litery zlewają się i tworzy się jednolity, niezrozumiały twór. Wybieraj wydania drukowane większą czcionką. Przejrzystość stron ma duże znaczenie w zrozumieniu tekstu. Następna rada może trącić oszustwem, ale jest prawdziwym wybawieniem dla tych, którzy mają poważne problemy z rozgryzieniem sztuk Szekspira. Nieocenione są w tym przypadku streszczenia, ale oczywiście nie należy się do nich ograniczać. Spróbujcie przeczytać sztukę. Jeśli, pomimo odnośników historycznych, światełko jeszcze się nie zapaliło, sięgnijcie po opracowanie, które krok po kroku odkryje przed wami koleje losu bohaterów i motywy ich postępowania.
Czytaj na głos. Szekspir pisał wszystko na użytek teatru. (dop. Soniaczek - niestety nie jest to prawda, słynne dramaty powstawały pisane na szybko "na kolanie" zwykle na zamówienie spragnionej rosrywki arystokracji, William marzył o utrzymaniu się z sonetów, potrafił całymi dniami szukać jednego odpowiedniego slowa, sonety były i są mimo wszystko mniej popularne, ale POLECAM) Najsłynniejsze monologi i dialogi wkładał w usta aktorów. Skoro takie było i jest ich przeznaczenie, może warto byłoby dla odmiany przeczytać sztukę na głos. Wcielając się w różne postacie, wchodząc w ich skórę, identyfikując się z nimi, łatwiej zrozumieć sens słów, jakie wypowiadają. Poza tym, odgrywanie ról może być niezłą frajdą. Dzięki temu najzaciętsi wrogowie Williama ze Stratfordu mogą stać się prawdziwymi miłośnikami jego dzieł, a może nawet odkryć w sobie żyłkę aktorską.
Wybierz się do teatru. Oczywiście najpierw przeczytaj sztukę. Kiedy masz już w głowie własne wyobrażenie, zobacz ją na deskach teatru. Porównaj je z wizją reżysera, grą aktorów, kostiumami, dekoracją. Może zrobiłbyś to w inny sposób? Widz, który przeczytał dane dzieło, jest lepszym obserwatorem. Potrafi lepiej zrozumieć sens sztuki, docenia jej najdrobniejszy element i więcej dostrzega. Nie musisz oczywiście oglądać sztuki w teatrze, choć atmosfera tego miejsca jest niepowtarzalna. Możesz też obejrzeć ją w telewizji albo wybrać adaptację filmową. Najsłynniejsi reżyserzy stwarzali prawdziwe perełki, korzystając ze sztuk Szekspira. Oto kilka przykładów:
- Hamlet (1990); reżyseria: Franco Zeffirelli; obsada: Mel Gibson, Glen Close, Helena Bonham Carter;
- Wiele hałasu o nic (1993); reżyseria: Kenneth Branagh; obsada: Emma Thompson, Keanu Reeves, Denzel Washington
- Romeo i Julia (1996); reżyseria: Baz Luhrman; obsada: Leonardo di Caprio, Claire Danes
- Sen nocy letniej (1999); reżyseria: Michael Hoffman; obsada: Kelvin Kline, Michelle Pfeiffer, Calista Flokhart
- Nie można też nie wspomnieć o Zakochanym Szekspirze z 1998 r. Film Agnieszki Holland opowiada krótki epizod z życia Williama Szekspira. Wiele wątków jest fikcyjnych (dop. Soniaczek - a nawet bardzo, gdyż z tego co mi wiadomo, autora podejrzewa się o skłonności homoseksualne, co jest widoczne w wielu utworach, zwłaszcza wspomnianych sonetach, które są często erotykami skierowanymi do chłopca - nie potępiam, historia zna wiele takich przypadkow :)- film warto obejrzeć również ze względu na realistyczne, epokowe kostiumy), ale sam obraz pozwala nam poczuć klimat epoki elżbietańskiej, w której żył autor najsłynniejszych sztuk. Jeśli to nie jest wystarczającą zachętą, żeby sięgnąć po ten film, może sprawi to doborowa obsada z Gwyneth Paltrow na czele.

[edytuj] Wskazówki

Świat sztuk Szekspira to świat baśniowy, w którym spotykamy ludzi zakochanych po uszy, śniących o prawdziwej miłości, opętanych żądzą władzy, bogactwa, zazdrością. To ludzie z krwi i kości, tacy jak my. Stawiający czoło problemom, z jakimi często my też musimy się zmagać. Zachętą dla was może być też fakt, że na drodze zwykłych śmiertelników stają duchy, wiedźmy i inne niematerialne istoty, tak ukochane przez twórców popularnych thrillerów. To dodaje smaczku i dreszczyku do niejednego dzieła Szekspira. Zanim sięgniecie po kolejny horror, może warto wybrać coś z klasyki? Pomyślcie o tym.

Źródło: "http://praktypedia.pl/Jak_polubi%C4%87_Szekspira"